Każdy z nas ma coś, na co patrzy w lustrze i myśli: „ech, gdyby tylko tego nie było…”. Za duży nos, za małe oczy, za krzywy uśmiech, za szerokie ramiona, za wąskie biodra. Krótko mówiąc: zawsze coś. Kompleksy są jak nieproszeni goście na weselu – nawet jeśli ich nie chcesz, i tak się pojawią.
I kiedy przychodzi do zdjęć, te wszystkie „wady” nagle urastają do rozmiaru wieżowca. Ile razy słyszałem: „ja fatalnie wychodzę na zdjęciach” albo „nie rób mi ujęć z profilu”. A przecież paradoks polega na tym, że to nie aparat jest winny, tylko nasza głowa, która lubi wyolbrzymiać problem.
Dobry fotograf wie, że aparat nie służy do obnażania wad, tylko do wydobywania atutów. To trochę jak gotowanie – możesz mieć składnik, który sam w sobie wydaje się nijaki, ale w odpowiednim sosie i przyprawach zamienia się w danie dnia. Tak samo z człowiekiem przed obiektywem: liczy się światło, kąt, atmosfera.
Czasem wystarczy drobny gest, żeby wszystko się zmieniło. Ktoś, kto mówi, że „zawsze wychodzi źle”, nagle zaczyna się śmiać szczerze – i właśnie wtedy powstaje najlepsze zdjęcie. Bo na zdjęciu nie liczy się perfekcyjna twarz z okładki, tylko emocja i autentyczność. A te nie mają kompleksów.
Co więcej, fotografia potrafi być lekarstwem. Ile razy zdarzyło się, że klient oglądając swoje zdjęcia mówił: „to naprawdę ja?”. I nagle zaczynał patrzeć na siebie łagodniej, bardziej przychylnie. To trochę jakby obiektyw dawał nam nowe oczy do spojrzenia na samego siebie.
Kompleksy będą zawsze. Ale to, co z nimi zrobimy, zależy już od nas. Możemy chować się przed aparatem całe życie… albo dać mu szansę i odkryć, że wcale nie jest naszym wrogiem. A kto wie – może nawet stanie się sprzymierzeńcem w drodze do akceptacji siebie.
